سخت تر از اون اینه که دیگه نمی تونیم ببینیمش...

اما باور این که اون عزیزه سفر کرده الان تو بهشت آسونه...

پس باید یاد و خاطراتش , خنده ها و ناراحتی هاشو دردهای شبونه شو ناله هاشو همه رو تا آخره عمر تو این دلمون نگه داریم...

تا وقتی که اون دنیا, دوباره ببینیمش...

دلم واسش یه ذره شده...

حالا دیگه وقتی میرم خونه مامانی اینا با کی بای بای کنم... کی دستمو می گیره...

خیلی سخته خیلی...یه بغض تو گلومه, نمیدونم... نمیدونم...

چی بود و چی شد, کی فکرشو می کرداین طوری بشه...

حالا که رفتی, اون بالایی, هوایه ما رو هم داشته باش...

بابایی نمی دونی خاله بهناز چقدر گریه کرد, باورت می شه؟بهناز!

کاش منم روزه آخر تو بیمارستان میموندم, چرا نیومدم پیشت , چرا دوست نداشتم تو اون وضعیت ببینمت...

بابایی نمی دونی چقدر جات تو خونه خالیه,تو این مدت همه اومدن, از شیراز ,اهواز ,آبادان ,تهران , اصفهان...نمی دونم چرا وقتی زنده ایم کسی به فکرمون نیست.