وقتی دلت تنگه با کی حرف می زنی؟  دردات رو به کی میگی؟ اصلا کسی هست که بتونی دو کلمه باهاش درددل کنی؟ کسی هست که وقتی حرفاتو شنید همونو بعدا نکوبه تویه سرت!یا به خاطر همون حرفا سرزنشت نکنه؟

خوش بحالت ...

اینجا تنها جایی که من می تونم حرفامو بزنم.می دونم از دست هیچ کس کاری بر نمی یاد .اما بهم یه قول بده که لااقل با گوش دادن به حرفام مرحم زخمام باشی (تو رو خدا روشون نمک نپاش!)

بذار تا من هم با تو اندوهم رو فراموش کنم.می خوام دلواپس همه ی دلواپسی هات باشم
نذار نبودنت رو حس کنم...
اگه یه روز خدایی نکرده, چشمای نازت پر از اشک شد و دنبال یه شونه  میگشتی که گریه کنی , صدام کن. شاید نتونم ساکتت کنم!  اما سعی میکنم که پابه پات گریه کنم. تا تنهایی خودم و خودت رو پر کنم.
اگه هر چی صدات کنم و تو جوابمو ندی , باز بهانته ات رو می گیرم.
اصلا شاید از حرفام  خوشت نیومد, شاید هیچ کدوم از کلماتم به دلت ننشست! به هر حال امتحان کردم ,  خدا رو چه دیدی شاید دلت به حالم سوخت.
اگه حرفام به دلت ننشست, باید یه فکر دیگه  بکنم.
خب دیگه وقت چشمای مهربونت  رو نمی گیرم. به روشنی روح خودت منو , لهجه ی غبار گرفته ی این لیلی آواره رو ببخش.
برات تاریخ نمیزنم , فقط هر وقت که حوصله ی مهربئنیت بیشتر بود به من سر بزن یا لااقل یه خط واسم بنویس.
(آخه دلم واسه اون نامه هات تنگ شده عشق من...)اگه خودم بدون نامت نمیرم این صفحه بدون تو ....  دیگه معنایی نداره.
 
اگرچه بین من و تو هنوز دیوار است
                                                    ولی برای رسیدن بهانه بسیار است.